Het leven van een gescheiden moeder is niet altijd zo simpel… Mijn kinderen mogen door omstandigheden én het gedrag van mijn ex hun vader niet meer zijn. Aan de ene kant is het fijn, omdat ik hem niet elke week hoef te zien, maar aan de andere kant heb ik vrijwel nooit even een weekendje of dagje mijn handen vrij zonder de kinderen. Mijn zoon weet niet beter, aangezien ik tijdens mijn zwangerschap in scheiding ging, maar mijn dochter beseft het heel goed. Ze mist hem dan ook regelmatig, maar is gelukkig slim genoeg om te weten dat het zo beter is. Sociale dienst is ook niet altijd alles.. Tuurlijk, ik kan elke dag thuis zitten en niks doen…. Ik heb dan ook geen sollicitatieplicht. Maar ik mag niet teveel sparen, wat op zich logisch is. Als ik wel geld spaar, en dit wil gebruiken om bijvoorbeeld in 1 keer schulden af te lossen, dan mag dat ook niet.. en dat zijn dingen die ik wel een beetje raar vind. Ze noemen het dan onverantwoord met geld omgaan.. ehm.. beetje raar dus! Ik begrijp goed dat het niet verstandig is om in 1 keer een groot geldbedrag op te maken, maar met schulden aflossen vind ik dat toch wel anders.
Waar ik naartoe wil gaan: Vorig jaar heb ik een tv gekocht, op afbetaling bij een bekende thuiswinkel. Ik heb netjes elke maand iets van 100 euro betaald tot de tv was afbetaald. Op mijn oude blog werd ik helemaal afgezeken omdat ik een tv kocht van het geld waar anderen voor werken.. Net of ik er voor heb gekozen om arbeidsgehandicapt verklaard te worden en daardoor mijn baan kwijt te raken.. en vervolgens allemaal ellende mee te maken én in de sociale dienst te belanden. Ik heb er wel voor gekozen om veel bijzondere-bijstandskosten waar ik wel recht op heb niet aan te vragen, zoals geld voor mijn wasmachine. Toen ik namelijk een wasmachine kocht van iets van 400 euro hoorde ik niemand, maar omdat ik een tv van hetzelfde bedrag kocht wel.. Krom toch? Nog een reden waarom ik uit de uitkering wil.. Ik wil niet meer scheef aangekeken worden omdat ik goed met mijn geld overweg kan.. Mijn schulden heb ik immers niet zelf gemaakt.
Deze week stond ik met een andere bijstandsmoeder te praten, en ik vroeg haar: ‘Zou jij niet weer willen werken?’
Als antwoord kreeg ik: ‘Absoluut niet! Ik ga geen fulltime werken voor hetzelfde bedrag als ik ook thuis kan zitten. Ik vermaak me prima!’
Ik zei: ‘Maar je sociale wereldje wordt zo toch heel klein? Voel je je niet eenzaam dan?’
Zij: ‘Ik zit goed thuis. Kan doen en laten wat ik wil, en vind het heerlijk om thuis te zitten zonder mensen om me heen’
Zo kun je zien dat iedereen anders denkt, en niet iedere bijstandsmoeder hetzelfde is. De een maakt zijn geld op aan roken, en de ander spaart liever, de een wil werken, de ander niet.
Maar ik rook niet!
Take care!
