Een paar maanden geleden heb ik een beslissing genomen. Ik had al een jaar veel last van mijn hormonen, maar slikte dan ook al jaren en jaren de pil. Ik had ook echt het idee dat mijn lichaam protesteerde tegen al die hormonen in mijn lijf. Ik kreeg stemmingswisselingen, opvliegers en andere vervelende bijkomstigheden. Omdat ik al een dochter en een zoon heb wil ik absoluut geen kinderen meer.. ik heb dus besloten dat ik een sterilisatie wilde.
Op naar de dokter.. Het viel me mee, hij vroeg: ‘Weet je het zeker?’
En ik antwoordde: ‘Ik weet het voor 1000% zeker, ik heb een jongen en een meid, en moet ze beiden alleen opvoeden, wat me onwijs zwaar valt.. dus ja ik weet het zeker’
Hij deed er verder helemaal niet moeilijk over, en schreef meteen een verwijsbriefje. Thuis aangekomen belde ik meteen naar het ziekenhuis om een afspraak te maken. Ik moest als eerste naar de gynaecoloog.. Daar aangekomen, kreeg ik een inwendig onderzoek.. Getver!! Nou ja.. hadden we dat ook weer gehad. Vervolgens kreeg ik een brief mee die ik bij de verzekering moest inleveren om toestemming te krijgen voor de vergoeding. Een aantal weken later kreeg ik een brief waarin stond dat ik de operatie volledig vergoed kreeg. YES! Toen moest ik nogmaals naar het ziekenhuis voor een gesprek met de anesthesist, en mijn bloeddruk werd gemeten. Alles was goed, en ik zou een oproep krijgen wanneer ik aan de beurt was.
6 weken later….
Ik was thuis en zag dat ik een oproep van het ziekenhuis had. Schreef het nummer op, vergat het mee te nemen, en vertrok van huis om naar een kinderfeest te gaan waar mijn dochter voor was uitgenodigd….. Terwijl ik daar zat bedacht ik me dat ik het nummer was vergeten, dus dacht ik bel straks wel als ik thuis kom.
Mobiel ging af… mams.. ik nam op.. Ze vertelde.. Het ziekenhuis had mij niet te pakken gekregen op mijn thuistelefoon (en uiteraard bellen ze dan niet even naar mijn mobiel die ik altijd bij me heb.. *zucht*), dus hadden ze mijn moeder gebeld. Mams hartverzakking! haha! Sorry mams! Ik vond het al raar dat ze zo´n haast hadden om me te bellen… ehm tot mn moeder verder vertelde: ‘Morgen moet je je om 14:00 melden in het ziekenhuis’ Whaaaatt!! Nee!! AAhhh!! (aldus mijn reactie!). Daarom hadden ze dus haast! Gelukkig kon de moeder van de jarige mijn kinderen opvangen… Ik was van rustig naar superzenuwachtig.. wist zowat mijn eigen naam niet meer.. haha!! Even voor de duidelijkheid.. ik ben ook panisch voor naalden!
Natuurlijk was de dag van de operatie heel warm.. dus daar liep ik dan nuchter rond, en had dus ook echt dorst! haha! Om 14:00 ging ik me melden bij het ziekenhuis. Daar bleek dat ik nog wel even moest wachten. Ai! Om 16:00 was ik dus pas aan de beurt! Ik kreeg 1000mg aspirine en een kalmeringstabletje. Ik zei al dat de aspirine weinig voor mij zou gaan doen, maar ik kon niks anders krijgen. Het kalmeringstabletje deed ook niet veel.. dus de trombosespuit maakte ik heel bewust en niet in een roes mee. De operatie zelf ging goed. en toen werd ik wakker uit de narcose.. begon het zowat uit te gillen van de pijn, en kreeg dus meteen een morfineshot in het infuus gespoten en een soort stoffen warmtebuizen (er kwam warme lucht doorheen) naast me gelegd om te relaxen. (die wil ik thuis ook! haha!!) De pijn werd gelukkig snel minder, en toen kwam de zuster naar me toe… Ze vroeg me hoe ik me voelde en zag dat ik nu wel heel erg duf was.. Ze zei: ‘Ik denk dat het niet verstandig is om nu in jouw toestand naar huis te gaan naar je kindjes, maar dat je beter een nachtje kan blijven, vind je dat goed?‘. Ik vond het ook wel een goed idee.. Kon ik even uitrusten zonder kinderen om me heen. Toen de morfine uitgewerkt was moest ik weer verder op aspirine.. dus oohhhh wat deed dat pijn! Wat ik niet had verwacht is dat ik ook bijna niet kon lopen of draaien of zitten van de pijn. Na 4 dagen had ik geen pijnstillers meer nodig, want toen was de pijn weer dragelijk. Pas na 2 weken kon ik weer alles doen zoals voorheen. Nu achteraf ben ik heel blij dat ik de operatie heb laten doen, want ik merk zoveel verschil! Ik heb helemaal geen last meer van mijn hormonen! Vandaag zou mn eerste echte menstruatie moeten komen, maar ik heb een lange cyclus, dus ben benieuwd hoe lang het gaat duren. Toen ik van mijn zoontje zwanger probeerde te raken had ik een cyclus van 8 weken!! Even afwachten dus!
Maak zelf je leven mooi!
Take care!
