Gister moesten we naar de tandarts. Aangezien ik wat slechte ervaringen heb, ben ik best bang om te gaan. Het kost me dan ook een hele hoop energie om voor de kinderen net te doen of er niks aan de hand is. De laatste keer dat ik was geweest was vorig jaar december. Ik kon toen niet meteen een nieuwe afspraak maken omdat ze nog geen agenda hadden voor het nieuwe jaar.. Aangezien het naar de tandarts gaan geen hobby van me is, ben ik uiteraard vergeten om te bellen, dus toen ik er vorige maand aan dacht heb ik meteen gebeld voor een afspraak. Nou heb ik het geluk dat mijn tandarts wel rekening met me houd, en dus niet zomaar over allerhande behandelingen meer begint. Ik zeg ze toch weer af omdat ik niet durf. Ondertussen houden ze in de gaten dat mijn tanden verder verzorgd genoeg is. Over de behandelingen gesproken.. Ik heb als 15-jarig meisje mijn voortand gebroken, en die is toen gemaakt. Sindsdien is mijn voortand geler dan de rest, afgestorven, klein beetje los, en wordt er al 9 jaar beweerd dat er een ontsteking boven zit die volgens vele tandartsen veel pijn moet doen. Er is 9 jaar geleden zelfs verteld dat ik die tand kwijt kan raken als ik een appel zou eten.. Vele appels zijn gegeten, en ik voel nu nog geen pijn, en die tand zit nog steeds hetzelfde. De tandarts die ik nu heb heeft me verteld dat ik het mag laten zitten totdat ik pijn krijg of er zelf iets aan wil laten doen. Het geeft me wel rust, en zorgt er voor dat ik nu wel elk half jaar een controle laat doen, en mn tandsteen laat verwijderen. Het is in het verleden wel anders geweest.. toen ging ik gewoon 3 jaar niet omdat ik niet durfde. Ik kwam toen bij een tandarts die volgens de site ook gespecialiseerd waren in angstpatiënten. Niets bleek minder waar….. Ik bleek 4 gaatjes te hebben, en moest daarvoor een nieuwe afspraak maken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik nam een vriend mee die me bijstond. Ik kreeg een verdovend zalfje voor de naalden waar ik het meest panisch voor ben aan de ene kant van mn mond. De gaatjes aan die kant werden gevuld terwijl ik de hand van de vriend helemaal fijnkneep. Toen vertelde de tandarts dat ik een afspraak moest maken voor de andere 2 gaatjes.. Ehm pardon? Ik zei dat ik dat niet zou doen. Als ik terug moest komen zou ik zeker niet gaan, omdat ik zo bang was, dit buiten het feit dat ik oppas had moeten regelen voor mijn kinderen en de tandarts niet om de hoek zat. Ik werd er echt boos om! Ok, de tandarts stemde toe om ze toch meteen te doen. Ik moest even wachten in de stoel en hij zou er zo aankomen. Daar lag ik met het bordje instrumenten en naalden voor mn neus… en bleek ik 20 minuten te moeten wachten!! Het is een wonder dat ik niet ben weggelopen!! Vervolgens vergat hij even dat ik panisch ben voor de naalden met als resultaat dat hij geen verdovend zalfje gaf, ik dus zo gespannen was, dat ik uiteindelijk een week niet kon eten van de pijn in mijn kaak van de naalden. Mijn kaak was helemaal dik en blauw, en ik kon mijn kaak bijna niet open doen. Je kan begrijpen dat ik daar nooit meer ben geweest, en meteen een andere tandarts ben gaan zoeken.. de tandarts die ik nu dus heb.
Ok, terug naar gister.. Ik kreeg eerst op mijn flikker omdat ik al eerder had moeten komen. Dus ik vertelde dat ik daar niks aan kon doen omdat ik de keer ervoor geen nieuwe afspraak kon maken en er zodoende niet op tijd aan dacht om een nieuwe afspraak te maken. Beetje raar, maar goed, ze begreep het wel en zei er verder niks over. Mijn dochter moest als eerste in de stoel, en er werd besloten dat haar kiezen geseald zouden worden. Dat betekend dat ze er een klein laagje in leggen om zo gaatjes te voorkomen. Ze deed het heel netjes en mijn dochter deed het goed. Toen mocht mijn zoontje. Hij had een beginnend gaatje, en de tandarts besloot om dat gaatje ook even te sealen om te zorgen dat het geen echt gaatje zou worden. Mijn zoontje deed het ook heel goed, en bleef netjes zitten ondanks dat er aan zijn gezicht te zien was dat hij het best een beetje eng vond. (het is ook best wat voor zo’n klein ventje!) Ik was daar best een beetje trots op! Vervolgens mocht ik in de stoel.. Ok, hoe zeg je dat je bang bent zonder de woorden uit te spreken? Ze begreep het wel.. dus keek naar mijn tanden, haalde het tandsteen weg. Nam daarmee een velletje bij mn tandvlees mee.. au! Het viel me mee.. ze zei niks over mijn doorkomende verstandskies! En ze vond dat het er verder allemaal goed uitzag. Natuurlijk heb ik weer de pech dat mijn tandvlees tussen mn voortanden nou nog steeds een beetje pijn doet, maar ik ben blij dat ik er weer een half jaar vanaf ben. Ik heb het toch weer gedaan, dus ben stiekem ook best een klein beetje trots op mezelf.. 
